Wannier ik zeen zô'n Venloos kind

Tekst: 
Mathieu Cornet
Muziek: 
Harry Verhagen
Plaats: 
Venlo

Leefde det is toch zôn wônderdink, 't velt dich zoë op 't liëf.
As ik det krièg, och dan weit ik neet, wao ik van aandoning bliëf.
Wanniër ik zeen zôn Venloos kind, in idder wang ein kuulke,
vergaet ik alles um mich haer, en kös um op zien muulke.

As ik gaon wandele door de straot, met det kind, waat ein iër,
zeen ik mien bruudje nog maar allein, en veur de res neemus miër.
Wanniër ik zeen zôn Venloos kind, in idder wang ein kuulke,
vergaet ik alles um mich haer, en kös um op zien muulke.

Later dan waere weej man en vrouw, stichte dan ein gezin.
Dan zuût dae man, och det sprik vanzelf, de leefde weer hiël anders in.
Want as weej same zien getrouwd, zeen ik neet miër det kuulke,
vergaet ik wie 't vruûger waas, en wats um op zien muulke.

Oet de Venlose Revu 'Bedoot dich'