Refrein:
Dien ouge, die sjtraolde, de maon sjeen in dien gezich,
en gans de nach höbbe veer saame gezaete.
Dien ouge, die sjtraolde, ich woort verleef op dich.
Die nach mit dich, nae, die zal ich noats vergaete.

Ich weit, 't gelök, dat truf ós ummer ónverwach,
vreuger of later, mer veer, nae, veer zeen dao toch noats op bedach.
Mich tröf 't soaves wie ich wanjeld' op d'n diek.
veer kaomen ós taenge en ich, jao, ich wós 't doew inèns geliek.

De Maas sjtruimde zachjes roesjend aan ós veurbie.
De wèndj in de buimkes, dae bloos ós dao baove ein sjoan melodie.
Ich zaog dien ouge, dien lachend gezich, 't waor of de zón sjeen,
zoa sjtraolend en klaor en zoa sjoan vóng ich dich.

Veer bleeve sjtaon kalle, 't góng wie vanzellef, 't woort sjtil óm ós haer,
en de klok van de kirk, dae sjloog langzaamaan twellef.
Ich hauw noats dörve druime, dat emes wie dich,
mich taenge zou kómme en zelfs ouch nog verleef woort op mich.