Maar het dreijt steeds um de knikkers, deet is nou net de pest.
't Liêke liêke pikkers, en ze verdeilen snel de rest.
Ze schôppe dich veur de scheene, asse nog dien wonde liks.
Want aafgunst mosse verdeene, en mitliej... daat kriesse veurniks!

De groete vaan de schoël, die knikkerden, ut waas en prach.
Zeej speulde iërste vioël, zeej hadde pas ontzach.
Hae wou zich hiel gaer maete, kocht 10 knikkers vuur eine cent.
Hae zou het noeit vergaete, vernederd as kleine vent.

Al vechtend woort hae sterk, hae zog ut hoeger op.
Op schoël, daonao zien werk, zien ster steeg ten top.
Ens waas zeej oëtgeflikkerd, door recessies ten einde raod.
Hae woort d'r oëtgeknikkerd, stond met niks waer op de straot...

Hae vocht, ging door en won, vuul geld en jaloezie.
Waat ie ech ni weite kon, waas zien eige ironie.
Want zien rikketikkerd, dae heelt d'r plots mei op.
Veurgood waas hae oètgeknikkerd, hiel ut durp stond op de kop.